Jak testowaliśmy prototyp kompletu medycznego przed produkcją

Pierwsza przymiarka prototypu trwa kilka minut. W tym czasie można ocenić kolor, linię ramion i to, czy spodnie dobrze układają się przed lustrem. Nie można sprawdzić najważniejszego: co wydarzy się z ubraniem po kilku godzinach siedzenia, pracy w pochyleniu i przechodzenia między fotelem a biurkiem.

Dlatego prototypów MedElite nie oceniałam wyłącznie w pracowni. Zakładałam je do gabinetu i wykonywałam w nich zwykłe czynności: przygotowywałam stanowisko, pracowałam przy pacjencie, robiłam zdjęcia, siadałam do konsultacji i wracałam do zabiegu. Dopiero taki dzień pokazuje, czy komplet jest rzeczywiście odzieżą zawodową, czy tylko dobrze wygląda na stojącej sylwetce.

Gabinet szybko weryfikuje pierwsze wrażenie

W lustrze najłatwiej zauważyć proporcje. W pracy pojawiają się inne pytania. Czy bluza podchodzi pod brodę podczas pochylenia? Czy materiał ciągnie między łopatkami? Czy po dłuższym siedzeniu przód nadal układa się spokojnie? Czy kieszeń jest w miejscu, do którego sięgam odruchowo, czy wymaga nienaturalnego ruchu?

Te rzeczy trudno przewidzieć na podstawie samego rysunku. Konstrukcja zaczyna mieć sens dopiero wtedy, kiedy ciało przestaje stać nieruchomo. Lekarka schyla się, skręca tułów, podnosi ręce, zmienia pozycję i wielokrotnie siada. Komplet powinien za tym ruchem nadążać, ale po chwili wracać do uporządkowanej linii.

Stójka była testem całej koncepcji

Wysoka stójka rozpinana na krytym zamku pojawiła się na początku projektu. Chciałam zasłonić dekolt podczas pracy w pochyleniu, ale nie chciałam przez cały dzień wyglądać tak samo technicznie. Rozwiązaniem był zamek: podczas zabiegu stójka pozostaje zapięta, a przed rozmową można ją rozpiąć bez zmiany kompletu.

W prototypie nie wystarczy sprawdzić, czy zamek działa. Trzeba zobaczyć, czy listwa układa się płasko, czy stójka nie naciska pod brodą i czy po rozpięciu obie strony opadają symetrycznie. Ważne jest także to, co dzieje się po kilku godzinach ruchu. Detal może wyglądać dobrze na pierwszym zdjęciu, a później zacząć się odkształcać albo ustawiać inaczej po każdej zmianie pozycji.

Signature i Dolluxe zachowały tę konstrukcję, ponieważ odpowiada ona rytmowi pracy, który znam z Ideal Dent. Nie jest ozdobą dodaną do gotowego fasonu. To element, wokół którego zbudowano sposób używania całego kompletu.

Mankiet i kieszeń ocenia się rękami

Mankiet na zdjęciu jest niewielkim fragmentem ubrania. W gabinecie pozostaje blisko dłoni przez wiele godzin. Nie powinien zsuwać się w stronę rękawiczki, zaczepiać podczas ruchu ani powodować, że rękaw układa się w przypadkowe fałdy. Jego długość i miękkość łatwiej ocenić po kilku godzinach niż podczas krótkiej przymiarki.

Podobnie jest z kieszenią. Pytanie nie brzmi wyłącznie: „czy jest?”. Liczy się, czy można do niej sięgnąć bez patrzenia, czy mieści przedmioty rzeczywiście używane w ciągu dnia i czy po ich wyjęciu nadal układa się płasko. Kieszeń dekoracyjna może wyglądać dobrze. Kieszeń zawodowa musi jeszcze działać.

Tkaninę wybierałam w dotyku i w ruchu

Nie zaczynałam od jednej idealnej receptury składu dla całej kolekcji. Najpierw brałam tkaninę do ręki. Sprawdzałam, czy jest przyjemna dla skóry, czy ma matowe lub zbyt połyskujące wykończenie i jak układa się po zgnieceniu. Później przychodziła przymiarka, a następnie dzień w gabinecie.

Różne fasony potrzebują innego zachowania materiału. Żakiet linii konsultacyjnej powinien mieć więcej struktury, bo jego zadaniem jest utrzymać uporządkowaną linię podczas rozmowy. Signature, Dolluxe i Comfort mogą układać się swobodniej, ponieważ więcej czasu spędza się w nich w ruchu i przy pacjencie.

Dlatego nie opisuję całej kolekcji jednym składem ani jedną gramaturą. Dwie tkaniny o podobnych procentach włókien mogą inaczej pracować, a materiał odpowiedni do miękkiej bluzy nie musi być dobry dla żakietu. Wybór kończył się dopiero wtedy, kiedy tkanina i krój zaczynały działać razem.

Dlaczego lokalna produkcja miała znaczenie

Produkcja w krótkiej serii nie gwarantuje automatycznie dobrego produktu. Daje jednak możliwość powrotu do pracowni z konkretną uwagą. Zamiast mówić, że „coś jest niewygodne”, można wskazać moment, w którym pojawia się problem: rękaw przy podniesieniu dłoni, linia pleców w pochyleniu, ułożenie stójki po rozpięciu.

Dla mnie właśnie to jest wartością lokalnej pracy nad kolekcją. Prototyp nie kończy procesu. Jest początkiem rozmowy między tym, co zaplanowano w konstrukcji, a tym, co wydarzyło się podczas normalnego dnia w gabinecie.

Kiedy prototyp może trafić do kolekcji

Nie szukałam ubrania, o którym po ośmiu godzinach nadal myślę. Dobry komplet powinien przestać zwracać na siebie uwagę podczas pracy. Nie ciągnie, nie wymaga poprawiania i nie zmienia sposobu, w jaki siadam albo poruszam rękami. Dopiero wtedy można oceniać, czy jego wygląd odpowiada roli, do której został zaprojektowany.

W MedElite ta rola jest zawsze określona. Elite, Allure i Elegance powstały na konsultacje. Signature i Dolluxe do pracy przy pacjencie. Comfort na dni o spokojniejszym rytmie. Prototyp trafia do kolekcji wtedy, kiedy nie tylko dobrze wygląda, lecz także zachowuje się zgodnie z funkcją swojej linii.

To wolniejszy sposób projektowania niż wybranie gotowego fasonu z katalogu. Dla mnie jest jedynym, który ma sens. Nie projektuję ubrania do zdjęcia. Projektuję je do dnia, który sama znam.